مثلا اذا نهى الجنب و الحائض عن السّجود له تبارك و تعالى كان عبادة محرّمة ذاتا حينئذ ، لما فيه من المفسدة و المبغوضيّة فى هذا الحال .
مع انّه لا ضير فى اتّصافه بهذه الحرمة مع الحرمة التّشريعيّة بناء على انّ الفعل فيها لا يكون فى الحقيقة متّصفا بالحرمة ، بل انّما يكون المتّصف بها ما هو من افعال القلب كما هو الحال فى التّجرّى و الانقياد فافهم .
ترجمه :
جواب از اشكال
مرحوم مصنّف در جواب از اشكال مذكور ميفرمايند :
هيچ اشكالى ندارد كه عمل عبادى اگر مأموربه بود به حرمت ذاتى متّصف شود مثلا روزه عيد قربان و عيد فطر عبادت است ولى در عين حال منهىّ عنه نيز مىباشد و مقصود اينستكه :
روزه مزبور اگر مورد امر واقع ميشد حتما عبادت بوده بطورى كه امر به آن ساقط نشده مگر به صرف قصد قربتت همانطوريكه روزه ساير ايّام چنين مىباشد .
سپس ميفرمايند :
آنچه در جواب از اشكال گفتيم نسبت به افعال و اعمالى بود كه همچون سجود در مقابل حضرت احديّت ذاتا عبادت نباشند .
و امّا در مثل سجود و امثال آن ميگوئيم :
در عين حالى كه فعل عبادت است حرام نيز مىباشد مثلا اگر جنب حائض را از سجده نهى كند قطعا سجودى كه از ايشان انجام مىشود عبادتى است كه ذاتا حرام است زيرا در عين حال عبادت بودن مفسده داشته و مبغوض مىباشد .
از اين گذشته هيچ اشكال و ضررى ندارد كه شيئ واحد در حال اتّصافش بحرمت ذاتى واجد حرمت تشريعى نيز باشد چه آنكه فعل در عابدات حقيقتا حرام نبوده بلكه آنچه بحرمت متّصف است نيّت و قصد بوده
تحرير الفصول في شرح كفاية الأصول (فارسى) — صفحة 1557
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٥٥٧