قوله : مع انّه لو سلّم : ضمير در « انّه » به معناى « شأن » بوده و اينجمله اشاره بجواب دوّم مىباشد .
قوله : انّه فرد : ضمير منصوبى در « انّه » به مفاد هيئت راجع است .
قوله : دلّ عليه بدالّين : ضمير در « عليه » به فرد مقيّد راجع است و مقصود از « دالّين » يكى هيئت است كه دلالت بر طلب داشته و ديگرى قيد است كه بر تشخّص و خصوصيّت طلب دلالت مينمايد .
قوله : و هو غير انشائه : ضمير « هو » به انشاء مقيّد از ابتداء راجع بوده و ضمير در « انشاء » به مفاد هيئت عود مىكند .
قوله : ثمّ تقييده : يعنى تقييد طلب .
متن :
فان قلت
على ذلك يلزم تفكيك الانشاء من المنشاء حيث لا طلب قبل حصول الشّرط .
قلت
المنشاء اذا كان هو الطّلب على تقدير حصوله ، فلا بدّ ان لا يكون قبل حصوله طلب و بعث و الّا لتخلّف عن انشائه .
و انشاء امر على تقدير كالاخبار به به مكان من الامكان كما يشهد به الوجدان فتأمّل جيّدا .
ترجمه :
سؤال و اشكال
طبق گفته شما لازم مىآيد كه انشاء از منشاء تفكيك شود چه آنكه بنابراين تقرير پيش از حصول شرط طلب نميباشد .
تحرير الفصول في شرح كفاية الأصول (فارسى) — صفحة 779
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٧٧٩