اماكن شريفه و مقدّسه ديگر .
توضيح
طبيعت نماز فى حدّ نفسها لا به شرط بوده و آن را ميتوان با هر فردى مشخّص نموده و ايجاد كرد منتهى افراد مشخّص طبيعت از سه حال خارج نيستند :
الف : فردى كه نه مناسبت شديد با طبيعت داشته و نه بىتناسب محض با آن مىباشد بلكه طبيعت متحقّقه بواسطه آن مبلغى از مصلحت و مقدارى مزيّت را دارا است همچون صلوة در خانه .
ب : فردى كه بين آن و طبيعت كمال مناسبت بلكه ملائمتش در نهايت شدّت است بطورى كه طبيعت متحقّقه بواسطه آن مزيّتش كامل و از مصلحت افزونى نسبت بفرد اوّل برخوردار مىباشد مانند صلوة در مسجد يا اماكن شريفه و مقدّسه .
ج : فردى كه بين آن و طبيت هيچ تناسبى وجود نداشته و بسا براى طبيعت متحقّقه بواسطه آن منقصت و حزازتى حاصل مىشود نظير صلوة در حمّام .
و بدين ترتيب ثواب و اجرى كه بر نماز مترتّب است بملاحظه افراد و مصاديق آن در حال نوسان و اختلاف بوده ، گاهى زياد و زمانى كم مىباشد از اينرو ميتوان گفت :
نهى از فرد اخير بخاطر نقصانى است كه در مصلحت و مزيّت طبيعت بواسطه فرد مشار اليه احداث مىشود لاجرم مولى بوسيله نهى بنده را ارشاد به دو فرد ديگر نموده و بدين ترتيب او را باتيان افراد ديگر راهنمائى مينمايد چه آنكه ثواب آن افراد بيشتر و اجرشان زيادتر مىباشد ، پس معناى كراهت در اينقسم از عبادات كم بودن ثوابشان نسبت به افراد ديگر مىباشد .
تحرير الفصول في شرح كفاية الأصول (فارسى) — صفحة 1359
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٣٥٩