قوله : باتيان المجمع : يعنى مجمع العنوان نظير نماز در خانه غصبى كه جامع عنوان نماز و غصب هردو مىباشد .
قوله : على الجواز : يعنى بنابر قول قائلين بجواز امر و نهى .
قوله : مطلقا : چه در عبادات و چه در معاملات .
قوله : و ان كان معصية : كلمه « ان » وصليّه است و ضمير در « كان » به اتيان مجمع العنوان راجع است .
قوله : للنّهى ايضا : يعنى همانطوريكه امر و امتثالش موجب حصول غرض و سقوط طلب مىباشد عينا وجود نهى و مخالفت آن باعث تحقّق معصيت و گناه مىباشد .
قوله : الّا انّه لا معصية عليه : ضمير در « انّه » به معناى « شأن » مىباشد و ضمير در « عليه » به امتناع راجع است .
قوله : و امّا عليه : يعنى و امّا على القول بالامتناع .
قوله : فيسقط به الامر به : ضمير در « به » اوّل به اتيان مجمع العنوان راجع است و ضمير در « به » دوّم به مجمع راجع است .
قوله : مطلقا : چه مكلّف به حرمت التفات داشته و چه از آن بىخبر باشد .
قوله : لحصول الغرض الموجب له : ضمير در « له » به امر راجع است .
قوله : امّا فيها : يعنى فى العبادات .
قوله : فلا : يعنى فلا يسقط الامر بها .
قوله : او بدونه تقصيرا : ضمير در « بدونه » به التفات راجع است .
قوله : فانّه و ان كان متمكّنا : ضمير در « فانّه » به مكلّف راجع است .
قوله : و قد قصدها : ضمير فاعلى در « قصدها » به مكلّف و ضمير مفعولى آن به قربت راجع است .
قوله : الّاه انّه مع التّقصير : ضمير در « انّه » به فعل آورده شده راجع است .
تحرير الفصول في شرح كفاية الأصول (فارسى) — صفحة 1303
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٣٠٣