مخالفت حاصل گرديد يعنى مكلّف ضرب را در خارج وجود داد پس از آن زجر و نهى مذكور هيچ اقتضائى برايش نسبت به زجر بعد از مخالفت وجود ندارد .
قوله : ثمّ انّه لا دلالة للنّهى : ضمير در « انّه » به معناى « شأن » مىباشد .
قوله : او عدم ارادته : ضمير در « ارادته » به ترك راجع است .
قوله : فى تعيين ذلك : مشار اليه « ذلك » اراده و ترك مىباشد .
قوله : و لو كان اطلاق المتعلّق : ضمير در « كان » به دالّ راجع است .
قوله : من هذه الجهة : يعنى جهت دلالت بر اراده و عدم دلالتش بر آن .
قوله : و لا يكفى اطلاقها من ساير الجهات : ضمير در « اطلاقها » به مادّه و متعلّق نهى راجع مىباشد و مقصود از ساير جهات ، جهات از حيث مكان و زمان و آلت و امثال اينها مىباشد .
تحرير الفصول في شرح كفاية الأصول (فارسى) — صفحة 1244
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٢٤٤