پس از اين توضيح به خوبى روشن و معلوم مىگردد كه استمرار و دوام در نهى صرفا در موردى است كه متعلّقش مطلق و بدون قيد باشد امّا در صورت تقييد دوام و استمرار تابع قيد مورد لحاظ است .
قوله : اذا كان متعلّقه طبيعة مطلقة : ضمير درمتعلّقه » به نهى راجع است .
قوله : فانّه حينئذ : ضمير در « فانّه » به معناى « شأن » بوده و مقصود از « حينئذ » حين كون المتعلّق طبيعة مطلقه مىباشد .
قوله : جميع افرادها الدّفعيّة : مقصود از افراد دفعى متعلّق ، افراد موجود در حين خطاب مىباشد .
قوله : و التّدريجيّة : مراد از افراد تدريجى متعلّق ، افرادى است كه در وقت خطاب حاصل نبوده بلكه بتدريج و مرور زمان قابل تحقّق هستند .
قوله : تكون متعلّقة له : ضمير در « له » به نهى راجع است .
قوله : كانت مقيّدة او مطلقة : ضمير در « كانت » به طبيعت راجع است .
قوله : و قضيّة تركها عقلا : ضمير در « تركها » به طبيعت عود مىكند .
قوله : انّما هو ترك جميع افرادها : يعنى افراد طبيعت .
متن :
ثمّ ، انّه لا دلالة للنّهى على ارادة التّرك لو خولف او عدم ارادته ، بل لا بدّ فى تعيين ذلك من دلالة و لو كان اطلاق المتعلّق من هذه الجهة و لا يكفى اطلاقها من ساير الجهات فتدبّر جيّدا .
ترجمه :
عدم دلالت نهى بر اراده ترك در صورت مخالفت
مرحوم مصنّف ميفرمايند :
در صورتى كه مكلّف مخالفت و عصيان نموده و متعلّق نهى را انجام