بلى ، البتّه هركدام از استحباب و وجوب از نظر عقل مرتبه ضعيف يا قوى ديگرى هستند و در صورتى كه مناط بقاء موضوع به نظر عقل باشد على القاعده بايد اينقسم از استصحاب در اينجا جارى گردد ولى چون حقّ اينستكه بقاء يا زوال موضوع به نظر عرف بوده و حكم اهل عرف در اين باب متّبع مىباشد و هركدام از وجوب و استحباب از نظر حكم عرفى با يكديگر متباين و متضادّ هستند لاجرم جائى براى اجراء استصحاب مزبور در اينجا وجود ندارد و نميتوانيم بگوئيم پس از نسخ وجوب چون استحباب فرد متبدّل و مرتبه ضعيف وجوب بوده لاجرم موضوع قبل باقى و در نتيجه كلّى نيز مستمرّ مىباشد بنابراين از طريق جريان استصحاب كلّى قسم سوّم نيز نميتوان حكم پس از نسخ وجوب را تعيين نمود .
قوله : على جريانه فى القسم الثّالث : ضمير در « جريانه » به استصحاب راجع است .
قوله : و هو ما اذا شكّ الخ : ضمير « هو » به استصحاب كلّى قسم سوّم عود مىكند .
قوله : و قد حقّقنا فى محلّه : مقصود رساله استصحاب است .
قوله : انّه لا يجرى الاستصحاب فيه : ضمير در « انّه » به معناى « شأن » بوده و ضمير در « فيه » به كلّى قسم سوّم راجع مىباشد .
قوله : المتّصلة بالمرتفع : يعنى المتّصلة بالفرد المرتفع .
قوله : بحيث عدّ عرفا انّه باق : كلمه « عدّ » به صيغه مجهول بوده و جمله « انّه باق » در تأويل مصدر تا نائب فاعل آن باشد و ضمير در « انّه » به فرد مرتفع راجع است .
قوله : فانّه و ان كان بينهما التّفاوت : ضمير در « فانّه » به معناى « شأن » بوده و در « بينهما » به وجوب و استحباب راجع است .
قوله : الّا انّهما متباينان : ضمير در « انّهما » به وجوب و استحباب راجع است .
تحرير الفصول في شرح كفاية الأصول (فارسى) — صفحة 1190
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١١٩٠