ناگفته نماند كه مجرّد عزم بر عصيان يا شروع به معصيت و ترك ازاله تا ما داميكه كاملا تحقّق نيافته باعث آن نيست كه امر به ازاله ساقط شده و بدين ترتيب اشكال اجتماع طلب ضدّين بر طرف شود از اينرو در همين لحظه و آنِ واحد كه معصيت نسبت به ازاله بالفعل تحقّق نيافته ولى در شُرُف وقوع مىباشد امر بازاله باقى و طلب نماز نيز فعلى ميگردد و محذور ياد شده لازم مىآيد .
قوله : آت فى طلبهما كذلك : ضمير در « طلبهما » به ضدّين راجع بوده و مقصود از « كذلك » نحوه ترتّب مىباشد .
قوله : فانّه و ان لم يكن فى مرتبة طلب الاهمّ : ضمير در « فانّه » به معناى « شأن » مىباشد .
قوله : الّا انّه كان فى مرتبة الامر بغيره اجتماعهما : ضمير در « انّه » به معناى « شأن » مىباشد و ضمير در « بغيره » به اهمّ و در « اجتماعهما » به ضدّين عائد است .
قوله : بداهة فعليّة الامر بالاهمّ فى هذه المرتبة : يعنى مرتبه امر بمهمّ .
قوله : و عدم سقوطه بعد : ضمير در « سقوطه » به امر باهمّ راجع بوده و كلمه « بعد » يعنى هنوز .
قوله : بمجرّد المعصية : يعنى بمجرّد تحقّق معصيت در آينده و لو آينده نزديك .
قوله : ما لم يعص : يعنى ما داميكه بالفعل عصيان تحقّق نيافته .
قوله : او العزم : يعنى ما داميكه صرفا عزم بر عصيان كرده است چه آنكه هيچيك از عزم بر معصيت فعلا و تحقّق عصيان در آينده باعث آن نميشوند كه امر باهمّ فعلا ساقط گردد .
قوله : عليها : يعنى على المعصية .
قوله : مع فعليّة الامر بغيره ايضا : ضمير در « بغيره » به اهمّ راجع است و كلمه « ايضا » اشاره است به اينكه امر همانطوريكه باهمّ فعلى بوده به مهمّ
تحرير الفصول في شرح كفاية الأصول (فارسى) — صفحة 1128
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١١٢٨