الاشاعرة و عدم حدوث ما يوجب مبغوضيّته و خروجه عن قابليّة التّقرّب به كما حدث بناء على الاقتضاء .
ترجمه :
مناقشه مرحوم مصنّف در فرموده شيخ بهائى ( ره )
مرحوم مصنّف ميفرمايند :
و اشكال در فرموده شيخ ( ره ) اينستكه :
مجرّد رجحان و محبوبيّت عمل براى مولى كافيست و همين مقدار مصحّح آن مىشود كه عبد بتواند عمل را به قصد قربت بياورد چنانچه اينمعنا بر احدى مخفى و پنهان نيست .
و ضدّ اگر حرام نبوده و امر بشيئ را دالّ بر آن قرار ندهيم همين طور است يعنى در واقع محبوب مولى بوده و فى نفسه امر راجحى است لذا نفس رجحان ذاتى و محبوبيّت واقعى آن كافى مىباشد چه آنكه مزاحمت آن به ضدّ طبق اين رأى صرفا باعث آن مىشود كه فعلا امرى به آن متوجّه نباشد ولى از نظر واقع ملاك امر كه بعقيده علماء عدليّه وجود مصلحت بوده يا غير مصلحت كه اشاعره به آن تفوّه نمودهاند كما كان باقيست .
و هرگز بمجرّد ابتلاء به ضدّ چيزى كه موجب مبغوضيّت و خروجش از قابليّت تقرّب به آن باشد حادث نشده است چنانچه اگر باقتضاء امر نسبت به نهى از ضدّ قائل شويم الزاما و اجبارا حدوث امرى كه موجب مبغوضيّت آن و خروجش از قابليّت تقرّب باشد را بايد تصديق و گواهى نمائيم .
تحرير و شرح
حاصل اشكال مرحوم مصنّف بفرموده شيخ عليه الرّحمه اينستكه :
حتما در اثبات فساد عبادت محتاج به مسئله ضدّ و انضمامش به