الصّالح » مىباشد .
قوله : ضرورة انّه لو كان فى مرتبة : ضمر در « انّه » و « كان » به الشّيئ الصّالح راجع است .
قوله : يصلح لان يستند عليه : ضمير در « يستند » به توقّف عود مىكند .
قوله : لما كاد يصحّ ان يستند فعلا اليه : ضمير در « يستند » به توقّف و در « اليه » به الشّيئ الصّالح راجع است .
قوله : و المنع عن صلوحه لذلك : كلمه « المنع » مبتداء بوده و « مساوق » كه در چند سطر بعد آمده خبرش مىباشد و ضميردر « صلوحه » به « الشّيئ الصّالح » يعنى ازاله راجع بوده و مشار اليه « ذلك » استناد و توقّف مىباشد .
قوله : بدعوى انّ قضيّة كون العدم مستندا الخ : كلمه « قضيّة » اسم « انّ » بوده و جمله « و ان كانت صادقة » كه در يك سطر بعد از آن ذكر شده خبرش مىباشد .
قوله : لو كان مجتمعا مع وجود المقتضى : ضمير در « كان » به عدم ضدّ يعنى عدم الصّلوة راجع بوده و مقصود از وجود مقتضى ، وجود مقتضى براى صلوة مىباشد .
قوله : الّا انّ صدقها : يعنى صدق قضيّه شرطيّه مذكور .
قوله : لا يقتضى كون الضّدّ صالحا لذلك : مشار اليه « ذلك » استناد و توقّف مىباشد .
قوله : صدق طرفيها : ضمير در « طرفيها » به قضيّه شرطيّه راجع بوده و مقصود از « طرفين قضيّه شرطيّه » مقدّم و تالى مىباشد .
قوله : و هو بوجب رفع التّوقّف : ضمير « هو » به منع از مانعيّت ضدّ راجع است .
قوله : رأسا : يعنى حتّى از جانب وجود به عدم يعنى توقّف ازاله بر عدم الصّلوة .
قوله : ضرورة انّه لا منشاء لتوهّم : ضمير در « انّه » به معناى « شأن »
تحرير الفصول في شرح كفاية الأصول (فارسى) — صفحة 1099
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٠٩٩