مطلق يعنى واجبى كه وجوبش منوط و موقوف به وجود مقدّمه نيست از اين وجوب خارج شده و به صرف اينكه مقدّمه مسلوب الوجوب گرديد براى جلوگيرى از محذور تكليف ما لا يطاق به واجب نبودن ذو المقدّمه بايد قائل بشويم و فساد و بطلان آن نيز بسى واضح و روشن است زيرا وقتى فرض كرديم واجب ، واجب مطلق است پس نبايد وجوب و وجود مقدّمه در وجوب آن نقشى داشته باشند پس آن را بحسب فرض واجب مطلق دانستن با خروجش از وجوب به صرف نفى وجوب از مقدّمه شبيه جمع متضادّين مىباشد .
قوله : لوضوح انّه لا يكاد يتعلّق : ضمير در « انّه » به امر غيرى راجع است .
قوله : الّا اذا كان فيها مناطه : ضمير در « فيها » به مقدّمه و در « مناطه » به امر غيرى راجع است .
قوله : و اذا كان فيها : ضمير در « فيها » به مقدمه عود مىكند .
قوله : كان فى مثلها : ضمير در « كان » به مناطه و در « مثلها » به مقدّمه راجع است .
قوله : فيصحّ تعلّقه به ايضا : ضمير در « تعلّقه » به امر غيرى و در « به » به « مثلها » عود مىكند .
قوله : لتحقّق ملاكه و مناطه : ضميرهاى مجرورى به امر غيرى راجع است .
قوله : سيأتى بطلانه : يعنى بطلان تفصيل .
قوله : و انّه لا تفاوت فى باب الملازمة الخ : كلمه « انّه » بفتح همزه و ضمير منصوبى آن به معناى شأن بوده و معطوف است به « بطلانه » .
قوله : كالاصل لغيره : ضمير در « لغيره » به « الاستدلال » راجع است .
قوله : ممّا ذكره الافاضل : كلمه « ممّا » بيان است براى « غيره » .
قوله : و هو ما ذكره ابو الحسن البصرى : ضمير « هو » به « الاستدلال » راجع است .
قوله : و هو انّه لو لم يجب المقدّمة : ضمير « هو » به ما ذكره ابو الحسن
تحرير الفصول في شرح كفاية الأصول (فارسى) — صفحة 1054
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٠٥٤