ترجمه :
اشاره مرحوم مصنّف به ضعف كلام صاحب فصول عليه الرّحمه
مصنّف ( ره ) ميفرمايند :
بسيار تذكّر داده و شما نيز كثيرا شنيده و دانستهايد كه عقل يعنى حاكم بملازمه بين وجوب مقدّمه و وجوب ذو المقدّمه دلالت بر لزوم و وجوب مطلق مقدّمه داشته نه خصوص آنچه واجب بر آن مترتّب ميگردد مشروط باينكه از وجوبش مانعى موجود نباشد نظير مورد كه برخى از مصاديق مقدّمه فعلا محكوم بحرمت باشند كه در اينفرض البتّه عقل حكم بوجوب فرد حرام نميكند .
و بهر تقدير دليل بر وجوب مطلق مقدّمه نه خصوص مقدّمات موصله اينستكه مناط وجوب در آنها وجود دارد و اين امر هيچ اختصاصى به مقدّمه موصله ندارد .
و از اين توضيح ظاهر و روشن شد كه هرگز آمر حكيم كه كلام جزاب نميگويد نميتواند تصريح كند كه خصوص مقدّمه موصله مطلوبش بوده نه مقدّمات ديگر .
و اينكه اگر كسى ادّعاء نمايد : ضرورت حكم بجواز آن مىكند ، بدون شكّ و ترديد ادّعاء و كلامى جزاب و خارج از منطق صحيح مىباشد چه آنكه با وجود مناط وجوب در هردو قسم از مقدّمه ( مقدّمه موصله و غير موصله ) چگونه ممكنست باينكلام تفوّه نمود .
تحرير و شرح
قوله : الحاكم بالملازمه : يعنى ملازمه بين وجوب مقدّمه و وجوب ذو المقدّمه .