است .
قوله : لثبوت ملاك الوجوب فى نفسها : ضمير در « فى نفسها » به مقدّمه راجع است .
قوله : بلا دخل له فيه اصلا : ضمير در « له » به قصد توصّل راجع بوده و ضمير در « فيه » به وجوب بر ميگردد .
قوله : و الّا لما حصل ذات الواجب : كلمه « و الّا » يعنى و اگر قصد توصّل در آن دخيل ميبود و مقصود از « ذات الواجب » ذات ذو المقدّمه است .
قوله : و لما سقط الوجوب به : مقصود از « وجوب » وجوب ذو المقدّمه بوده و ضمير در « به » به فعل مقدّمه برميگردد .
قوله : بالفرد المحرّم منها : ضمير در « منها » به مقدّمه راجع است .
قوله : حيث يسقط به الوجوب : ضمير در « به » به فرد محرّم راجع است .
قوله : مع انّه ليس بواجب : ضمير در « به » به فرد محرّم راجع است .
قوله : و ذلك لانّ الفرد المحرّم الخ : مشار اليه « ذلك » عدم قياس مىباشد .
قوله : انّما يسقط به الوجوب : ضمير در « به » به فرد محرّم راجع بوده و مقصود از « وجوب » وجوب ذو المقدّمه مىباشد .
قوله : لكونه كغيره فى حصول الغرض : ضمير در « لكونه » و « كغيره » به فرد محرّم عود مىكند .
قوله : فى حصول الغرض به : مقصود از « غرض » توصّل به واجب و سقوط وجوب آن مىباشد و ضمير در « به » به فرد محرّم راجع است .
قوله : بلا تفاوت اصلا : يعنى تفاوت بين فرد محرّم از مقدّمه و فرد واجب .
قوله : الّا انّه لاجل وقوعه على صفة الحرمة : ضمير در « انّه » و « وقوعه » به فرد محرّم راجع است .
تحرير الفصول في شرح كفاية الأصول (فارسى) — صفحة 946
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٩٤٦