محقّق نهاوندى است .
قوله : عمّا تتعلّق به : ضمير در « تتعلّق » به ايجاب و در « به » به ماء موصوله راجع بوده و مقصود از آن واجب مىباشد .
متن :
قلت
فيه انّ الارادة تتعلّق بامر متأخّر استقبالى كما تتعلّق بامر حالىّ و هو اوضح من ان يخفى على عاقل فضلا عن فاضل ، ضرورة انّ تحمّل المشاقّ فى تحصيل المقدّمات فيما اذا كان المقصود بعيدة المسافة و كثيرة المؤنة ليس الّا لاجل تعلّق ارادته به و كونه مريدا له قاصدا ايّاه لا يكاد يحمله على التّحمّل الّا ذلك .
ترجمه :
جواب
مرحوم مصنّف در جواب از اشكال مذكور ميفرمايند :
همانطوريكه اراده بامر حالى و فعلى تعلّق ميگيرد به امر متأخّر استقبالى نيز تعلّق پيدا مىكند و اين معنا بر هيچ عاقلى مخفى نيست چه رسد به شخص فاضل و دانشمند چه آنكه بديهى است تحمل مشاقّ و بردن رنجها در تحصيل مقدّمات در موردى كه مطلوب و مقصود بعيد المسافت و كثير المؤنه باشد صرفا بخاطر آنست كه اراده به آن تعلّق گرفته و تنها عاملى كه وى را بر آن داشته همان اراده و طلب مىباشد پس بين اراده و مراد و ايجاب و واجب تخلّف و انفكاكى نميباشد .
تحرير و شرح
حاصل جواب مرحوم مصنّف از اشكال مذكور آنست كه :
اراده هم بامر حالى تعلّق گرفته و هم باستقبالى و شاهد بر اينمدّعا آنست كه :
تحرير الفصول في شرح كفاية الأصول (فارسى) — صفحة 818
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٨١٨