آن نمىشود در مستعمل فيه حروف نيز لحاظ آليّت و عدم استقلال نبايد اعتبار گردد .
بنابراين همانطورىكه ابتداء اسمى هم موضوع له و هم مستعمل فيه آن كلّى است بايد ابتداء حرفى نيز چنين باشد .
قوله : فالمعنى و إن كان لا محالة بصير جزئيّا بهذا اللّحاظ : يعنى معنا به واسطه آنكه لحاظ قيد آن شده در ذهن جزئى ذهنى مىگردد زيرا لحاظات موجودات واقع در ذهن مىباشند كه بين آنها در اين ظرف تباين مىباشد همانطورىكه بين موجودات در خارج تباين است فلذا از هم ممتاز و مشخّص هستند .
قوله : بحيث يباينه اذا لوحظ ثانيا : ضمير منصوبى در « يباينه » به « هذا اللّحاظ » عود مىكند .
قوله : من لحاظ آخر متعلّق الخ : كه اين لحاظ مصحّح استعمال مىگردد .
قوله : و هو كما ترى : ضمير « هو » به « لحاظ آخر متعلّق بما هو ملحوظ بهذا اللّحاظ » عائد است .
قوله : مع انّه يلزم ان لا يصدق على الخارجيّات : ضمير در « انّه » به معناى « شأن » بوده و در « لا يصدق » به ملحوظ ذهنى كه دوباره لحاظ شده است راجع است .
قوله : لامتناع صدق الكلّى العقلى : مقصود از « كلّى عقلى » همان جزئى ذهنى است .
قوله : عليها : يعنى على الخارجيّات .
قوله : حيث لا موطن له الّا الذّهن : ضمير در « له » به كلّى عقلى عائد است .
قوله : الّا بالتّجريد و القاء الخصوصيّة : مقصود القاء خصوصيّت لحاظ دوّم و تجريد آن از چنين لحاظى در خارج مىباشد .
قوله : هذا ، مع انّه ليس لحاظ الخ : كلمه « هذا » به معناى « خذ ذا » بوده و ضمير در « انّه » به معناى « شأن » مىباشد .
تحرير الفصول في شرح كفاية الأصول (فارسى) — صفحة 57
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٥٧