قوله : لجزئيّته : ضمير مجرورى به اسم راجع بوده و مقصود مستعمل فيه اسم مىباشد .
قوله : فليكن كذلك فيها : يعنى در حروف نيز لحاظ آليّت نبايد موجب جزئيّت بشود پس ضمير در « فيها » به حروف عائد مىباشد .
متن : ان قلت على هذا لم يبق فرق بين الاسم و الحرف فى المعنى و لزم كون مثل كلمة « من » و لفظ « الابتداء » مترادفين ، صحّ استعمال كلّ منهما فى موضع الآخر و هكذا ساير الحروف مع الاسماء الموضوعة لمعانيها و هو باطل بالضّرورة كما هو واضح .
ترجمه :
اشكال
اگر اشكال شود طبق تقريرى كه نموديد فرقى در معنا بين اسم و حرف باقى نمانده و لازم مىآيد كه كلمه « من » و لفظ « ابتداء » با هم مترادف بوده و صحيح باشد هريك را بجاى ديگرى بتوان استعمال نمود و همچنين است حكم ساير حروف با اسمائى كه براى معانى آنها وضع شدهاند درحالىكه بطلان اين امر ضرورى و بديهى است .
تحرير و شرح
حاصل اشكال مذكور اينست كه :
اگر مستعمل فيه حروف با اسماء تفاوتى نداشته باشد و همانطورىكه قيد « فى نفسه » در مستعمل فيه اسماء ملاحظه نمىشود قيد آليّت و « حالة فى غيره » نيز در مستعمل فيه حروف لحاظ نگردد تالى فاسد اين كلام آنست كه پس حروف و اسمائى كه در موضوع له با هم مشترك هستند بايد در استعمال نيز از قبيل دو لفظ مترادف شده كه بتوان هريك را بجاى ديگرى استعمال