نمود بنابراين كلمه « من » كه داراى ابتداء حرفى است بايد بتوان بجاى ابتداء اسمى در مثال :
الابتداء خير من الانتهاء قرار داد درحالىكه بطلان آن بديهى و فسادش ضرورى است چه آنكه « ابتداء » در اين مثال مسند اليه واقع شده و ابتداء حرفى به ملاحظه معناى حرفى بودنش قابليّت براى اسناد به آن را ندارد .
قوله : على هذا : مشار اليه « هذا » عدم فرق بين الحروف و الاسماء مىباشد .
قوله : صحّ استعمال كلّ منهما : اين عبارت تفسير « مترادفين » مىباشد و ضمير در « منهما » به اسم و حرف راجع است .
قوله : و هكذا ساير الحروف مع الاسماء الموضوعة لمعانيها : ضمير در « لمعانيها » به حروف راجع است همچون كلمه « الظّرف » و « فى » و كلمه « استعلاء » و « على » و امثال آن .
قوله : و هو باطل : ضمير « هو » به لزوم ترادف راجع است .
متن : قلت الفرق بينهما انّما هو فى اختصاص كلّ منهما به وضع ، حيث انّه وضع الاسم ليراد منه معناه بما هو هو و فى نفسه و الحرف ليراد منه معناه لا كذلك بل بما هو حالة لغيره كما مرّت الاشارة اليه غير مرّة ، فالاختلاف بين الاسم و الحرف فى الوضع يكون موجبا لعدم جواز استعمال احدهما فى موضع الآخر و ان اتّفقا فيما له الوضع و قد عرفت بما لا مزيد عليه انّ نحو ارادة المعنى لا يكاد يمكن ان يكون من خصوصيّاته و مقوّماته .
ترجمه :
جواب از اشكال
در جواب گوئيم : فرق بين اسم و حرف در اختصاص هريك به وضعى است غير از وضع ديگرى چه آنكه اسم را وضع نمودهاند تا از آن معنايش را