اين مقام داده شده روشن و آشكار مىگردد و چنين معلوم مىگردد كه به هيچيك از آنها نمىتوان اعتماد و استناد نمود و ما لزومى در ذكر آنها كه موجب طولانى شدن كلام مىگردد نمىبينيم .
قوله : لا يخفى انّه لا يتفاوت الخ : ضمير در « انّه » به معناى « شأن » مىباشد .
قوله : عمّن يكون فعلا غير متلبّس الخ : مقصود از « فعلا » زمان نطق مىباشد .
قوله : و كان متلبّسا به سابقا : ضمير در « كان » به « من يكون » راجع بوده و ضمير در « به » به ضرب عود مىكند .
قوله : و امّا اطلاقه عليه : ضمير در « اطلاقه » به مشتقّ و در « عليه » به « من يكون » راجع است .
قوله : فان كان به لحاظ الخ : ضمير در « كان » به اطلاق راجع است .
قوله : فلا اشكال : يعنى لا اشكال فى كونه حقيقة .
قوله : و ان كان به لحاظ الحال : ضمير در « كان » به اطلاق راجع بوده و مقصود از « الحال » حال نطق يعنى زمان انقضاء مبدأ از ذات مىباشد .
قوله : فهو و ان كان صحيحا : ضمير « هو » به اطلاق راجع است .
قوله : الّا انّه لا دلالة على كونه بنحو الحقيقة : ضمير در « انّه » به معناى « شان » و در « كونه » به اطلاق عود مىكند .
قوله : لكون الاستعمال اعمّ منها : ضمير در « منها » به حقيقت راجع است .
قوله : كما لا يتفاوت فى صحّة السّلب عنه : ضمير در « عنه » به « من يكون فعلا غير متلبّس » راجع است .
قوله : بين تلبّسه بضدّ المبدا و عدم تلبّسه : ضمير در « تلبّسه » به « من يكون » راجع بوده و مقصود از « مبدأ » مبدئى است كه از ذات منقضى شده است .
قوله : لما عرفت من وضوح صحّته : ضمير در « صحّته » به سلب راجع
تحرير الفصول في شرح كفاية الأصول (فارسى) — صفحة 362
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣٦٢