نفى آن باعتبار هيئت قطعا علامت براى مجاز مىتواند باشد چنانچه تشريح شد .
قوله : مجازا فيه : ضمير در « فيه » به مقيّد راجع است .
قوله : الّا انّ تقييده ممنوع : ضمير در « تقييده » به مسلوب عود مىكند .
قوله : غير ضائر بكونها علامة : ضمير در « بكونها » به صحّت سلب راجع است .
قوله : مع امكان منع تقييده ايضا : ضمير در « تقييده » به سلب راجع است و كلمه « ايضا » اشاره است به اينكه تقييد سلب نيز همچون تقييد مسلوب قابل انكار مىباشد .
قوله : بان يلحظ الخ : بيان است براى منع تقييد سلب و مسلوب يعنى پس از انكار تقييد سلب و مسلوب قهرا قيد « حال الانقضاء » را بايد در طرف ذات يعنى مسلوب عنه ملاحظه نمود .
قوله : فى طرف الذّات الجارى عليها : ضمير در « عليها » به ذات عود مىكند .
قوله : فيصحّ سلبه مطلقا به لحاظ هذا الحال : ضمير در « سلبه » به مشتقّ راجع بوده و مراد از « هذا الحال » حال انقضاء مىباشد .
قوله : فتدبّر جدّا : شايد اشاره باشد به اشكالى كه از مرحوم مشگينى در تسليم مصنّف نسبت به علامت نبودن صحّت سلب نقل شد .
متن : ثمّ ، لا يخفى انّه لا يتفاوت فى صحّة السّلب عمّا انقضى عنه المبدا بين كون المشتقّ لازما و كونه متعدّيا لصحّة سلب الضّارب عمّن يكون فعلا غير متلبّس بالضّرب و كان متلبّسا به سابقا .
و امّا اطلاقه عليه فى الحال ، فان كان به لحاظ حال التّلبّس فلا اشكال كما عرفت و ان كان به لحاظ الحال فهو و ان كان صحيحا الّا انّه لا دلالة على كونه بنحو الحقيقة ، لكون الاستعمال اعمّ منها كما لا يخفى .
تحرير الفصول في شرح كفاية الأصول (فارسى) — صفحة 360
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣٦٠