اراده مىگشت .
و قائلين به وضع الفاظ براى اعم از صحيح و فاسد مىگويند شارع مقدّس لفظ صلاة را كه در لغت براى دعاء وضع شده در لسان خودش بازاء نماز وضع نمود اعم از آنكه اين فريضه الهى صحيح بجاى آورده شود يا فاسد صورت گيرد .
امّا اگر حقيقت شرعيّه را منكر شويم چنانچه بسيارى از ارباب اصول به آن معتقد نيستند طبق اين قول مشكل است نزاع بين صحيح و اعم جريان پيدا كند به اين معنا كه قائلين به اين قول نمىتوانند با هم نزاع كنند كه آيا الفاظ عبادات در شرع براى خصوص صحيح وضع شده يا بازاء اعم از صحيح و فاسد قرار داده شده است زيرا وافىترين بيانى كه طبق اين قول براى جريان نزاع بين صحيحى و اعمى مىتوان تقرير نمود شرح و توضيح ذيل است كه اثبات آن براى منكرين ثبوت حقيقت شرعيّه غيرممكن مىباشد .
تقرير نزاع بين صحيحى و اعمى بنا بر مذهب منكرين حقيقت شرعيّه
ايشان بايد بگويند برخى از ما معتقدند كه الفاظ عبادات در خصوص صحيح استعمال مىشود و دستهاى ديگر از ما اين الفاظ را در اعم از صحيح و فاسد مستعمل مىدانند .
صحيحى از اين قائلين بايد در تقرير مرامش بگويد :
اصل در اين الفاظ كه شارع آنها را بطور مجاز استعمال مىكند آنست كه در خصوص صحيح مستعمل باشند يعنى شارع وقتى خواست آنها را بطور مجاز در غير معناى لغوى به كار برد ابتداء بين معناى لغوى و خصوص معناى صحيح اين الفاظ اعتبار علاقه نمود ازاينرو باعتماد وجود چنين علاقهاى الفاظ يادشده را تنها در خصوص معناى صحيح شرعى بطور مجاز