وارثة ، فمن أخرجتها القرعة بالطلاق منعت من الإرث ، و حكم بالنصيب للباقيات بالسوية و سقط عنها الاعتداد أيضا ، لأن المفروض انقضاء عدتها قبل الموت ، من حيث إنه قد تزوج بالخامسة .
شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
برخى از فقهاء فرمودهاند :
جهت اخرااج مطلّقه از بين زوجات لازم است بقرعه متمسّك شد .
شارح ( ره ) مىفرماين :
حكمى كه مشهور فرمودهاند چون مدرك و مستند قوى و قابل اعتمادى ندارد لاجرم برخى از فقهاء كه مقصود ابن ادريس حلّى باشد فرمودهاند لازم است براى اخراج مطلّقه واقعى و احراز او بقرعه متمسّك شد چه آنكه قرعه براى هر امر مشكل و مشتبهى يا امرى كه در ظاهر مشتبه و در واقع متعيّن است كارگشا مىباشد و مورد بحث نيز از همين قبيل است زيرا يكى از چهار زن باقيمانده در نفس الامر و واقع وارث نبوده و مطلّقه مىباشد در نتيجه بايد بگوئيم :
هريك از زنان را كه قرعه بعنوان مطلّقه خارج نمود از ارث ممنوع بوده و نصيب زوجيّت را به باقى زنها داده كه بين خود بطور مساوى بايد تقسيم نمايند .
بايد توجّه داشت زنى كه قرعه وى را بعنوان مطلّقه معرّفى كرده لازم نيست به منظور طلاقى كه داده شده عدّه نگهدارد زيرا بحسب فرض عدّه وى پيش از موت مطلّق منقضى شده زيرا وى توانسته با زن پنجم ازدواج كند و نفس ازدواج خود دليل بر انقضاء عدّه هست چون قبل از سپرى شدن مدّت عدّه چنين حقّى براى مطلّق نيست .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 159
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٥٩