و در كتاب دروس مرحوم مصنف فرمودهاند :
اقرب اين است كه ذبح با ايندو در صورت نبودن غيرشان بطور مطلق جايز است چه متّصل بوده و چه منفصل باشند .
شارح ( ره ) مىفرماين :
اين رأى از معلّق نمودن ايشان جواز ذبح به ايندو را بر ضرورت در اينجا ظاهر و روشن مىشود يعنى از ظاهر كلام مرحوم مصنف در اينجا اين طور استفاده مىشود كه رأى دروس را اختيار فرموده چه آنكه با وجود غير ايندو و دست داشتن به آلات ديگر ضرورت صادق نيست ، پس مراد از ضرورت در اينجا و كتاب دروس نبودن آلات ديگر مىباشد و بدينترتيب بين ايندو فرموده فرقى نبوده و با هم متّحد هستند .
و از نظر ما نيز اولى و سزاوار همين قول مىباشد .
قوله : مع اتّصالهما : يعنى اتّصال سنّ و ظفر به انسان .
قوله : انّه يخرج عن مسمّى الذّبح : ضمير در [ انّه ] به ذبح با ظفر و سنّ راجع است .
قوله : بل هو اشبه بالاكل : ضمير [ هو ] به ذبح با دندان راجع است .
قوله : المنع منهما : يعنى از ظفر و سن .
قوله : مطلقا : چه در حال ضرورت و چه در غير آن .
قوله : او يترتّبان على غيرهما مطلقا : چه متّصل بوده و چه منفصل باشند .
قوله : استقرب الجواز بهما مطلقا : ضمير در [ بهما ] به ظفر و سنّ راجع بوده و مراد از [ مطلقا ] اين استكه چه متّصل بوده و چه منفصل باشند .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 66
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٦٦