و امّا اجماع : بايد بگوئيم ممنوع بوده و قبول نداريم منع از ذبح مورد اتّفاق و اجماع حضرات باشد .
بلى ، مىتوان گفت :
در صورتى كه دندان و ناخن از انسان جدا نشده باشند بريدن اوداج و قطع حلقوم با آنها از اطلاق ذبح خارج بوده و عرفا مسماى تذكيه صادق نيست بلكه فعل مزبور بيشتر شبيه به خوردن و تقطيع مىباشد يعنى اگر با داندان گلوى حيوان را پاره و رگهايش را ببرد عرفا مىگويند حيوان را تناول نمود و خورد و اگر با ناخن اين فعل را انجام دهد نام قطع كردن به آن اطلاق مىشود .
مرحوم مصنف در شرح ارشاد فرمودهاند :
اقرب اين است كه از ذبح با ايندو ممنوع هستيم چه در حال ضرورت و چه در وقت اختيار .
شارح ( ره ) سپس مىفرماين :
و بنابر اينكه ذبح با ايندو جايز باشد كلام در اين واقع مىشود كه آيا ايندو با غيرشان از اشياء غير آهنى كه برّنده مىباشند مساوى بوده يا بطور مطلق در طول و مترتب بر آنها هستند يعنى با بودن اشياء مزبور ذبح با ايندو و جايز نيست ؟
بايد بگوئيم : مقتضاى استدلال كسانى كه براى جواز به دو حديث سابق الذّكر استدلال مىكنند رأى اوّل مىباشد چه آنكه طبق اين دو حديث صرفا قطع حلقوم و بريدن رگها معتبر است و چنانچه گفتيم خصوصيّتى براى قاطع نبوده و ذكر حجر و عظم و قصب و عود از باب مثال مىباشد .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 65
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٦٥