در حلّيت ذبيحه شرط نيست كه ذابح مؤمن يعنى شيعه دوازده امامى باشد .
شارح ( ره ) مىفرماين :
اين حكم على الاصح بوده و دليلش فرموده مولانا امير المؤمنين على عليه الصّلوة و السّلام است كه فرمودند :
من دان بكلمة الاسلام و صام و صلّى فذبيحته لكم حلال اذا ذكر اسم اللّه عليه .
يعنى : كسى كه بواسطه كلمه اسلام ( يعنى شهادتين ) متديّن شد و روزه گرفت و نماز خواند پس ذبيحهاش براى شما حلال است مشروط به اينكه در وقت ذبح نام خدا را بر آن ببرد .
و مفهوم شرط در اين حديث شريف آن است كه اگر نام خدا را بر آن نبرد ذبيحه حلال نيست .
سپس مىفرماين :
آيا علاوه بر ذكر نام خدا اعتقاد به وجوب آن نيز لازم است يا اين معنا وجوبى نداشته و صرفا ذكر كفايت مىكند ، در اين مسئله دو قول وجود دارد :
الف : اعتقاد به وجوب شرط نيست زيرا كسى كه معتقد به وجوب آن نباشد ولى بسم اللّه گفت صادقست بگوئيم نام خدا بر ذبيحه برده شده و بيش از اين مقدار لازم نيست و اگر در وجوب آن هم شك كنيم اصل عدم اشتراط است .
ب : اعتقاد به وجوب شرط است زيرا وقتى ذكر اسم اللّه شرط بود از نفس اشتراطش مىتوان اين معنا را كشف كرد كه ايقاع ذكر به همان
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 52
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٥٢