آورده شده است و كلمه [ خليط ] نيز مانند [ صديق ] بوده يعنى هم مفرد بوده و هم بجاى جمع استعمال مىگردد .
مناط و ملاك در صدق « صديق »
مرحوم شارح مىفرماين :
مرجع در صديق و اطلاق آن عرف مىباشد زيرا در تحديد و اطلاقات شرعى دليلى كه آن را تعيين نمايد بدست ما نرسيده است .
و در روايت صحيحه حلبى آمده است كه :
راوى مىگويد : از محضر امام صادق عليه السّلام پرسيدم :
مقصود از [ او صديقكم ] در آيه شريفه كيست ؟
حضرت فرمودند : قسم به خداوند متعال [ صديق ] شخصى است كه داخل خانه دوستش شده و بدون اذن وى از آن تناول مىنمايد .
و نيز از جنابش عليه السلام منقولست كه :
از عظمت احترام صديق اين است كه راجع به الفت و دلجوئى و خوشروئى و القاء حشمت و حياء با وى بمنزله نفس شخص و پدر و فرزند قرار داده شده است .
قوله : فلذلك جمع البيوت : يعنى و بخاطر اينكه بجاى جمع نيز استعمال شده و واجد اين معنا مىباشد [ بيوت ] در آيه شريفه كه به [ صديق ] نيز منسوب است به صيغه جمع آورده شده .
قوله : و مثله الخليط : ضمير در [ مثله ] بصديق راجعست .
قوله : لعدم تحديده شرعا : ضمير در [ تحديده ] بصديق راجع است .