و نيز فرزند شخص پارهاى از او و حكم وى حكم خود شخص مىباشد و در كلمات معصومين عليهم السلام آمده است كه فرزند و آنچه براى او است از ثروت و دارائى تعلق به پدرش دارد از اينرو ميتوان بيت فرزند را نسبت به پدر داده و به پدر گفته شود :
اشكالى ندارد كه از خانهات تناول نمائى و مقصود از [ خانهات ] خانه فرزند باشد .
و در حديث آمده است كه :
گواراترين چيزى را كه شخص از آن بهره ميگيرد كسب او بوده و فرزند نيز از جمله كسب به حساب مىآيد .
قوله : لانّهم لم يذكروا فى الاقارب : ضمير نائب فاعلى در [ لم يذكروا ] به اولاد راجع است .
قوله : مع انّهم اولى منهم : ضمير در [ انّهم ] به اولاد و در [ منهم ] به اقارب راجعست .
قوله : و لانّ ولد الرّجل بعضه : يعنى بعض الرّجل .
قوله : و حكمه حكم نفسه : ضمير در [ حكمه ] به ولد و در [ نفسه ] به رجل عود مىكند .
قوله : و هو و ماله لابيه : ضمائر كلّا به ولد رجل راجعست .
قوله : فجاز نسبة بيته اليه : كلمه [ جاز ] يعنى [ امكن ] و ضمير در [ بيته ] به ولد و در [ اليه ] به رجل عود مىكند .
متن :
و المراد بما ملكتم مفاتحه ما يكون عليها وكيلا ، أو قيما يحفظها و أطلق على ذلك ملك المفاتيح ، لكونها في يده و حفظه ، روى ذلك ابن أبي عمير مرسلا عن الصادق عليه السلام .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 358
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣٥٨