مساواة ما ذكر له من الإباحة ، و التنبيه على أن الأقارب المذكورين و الصديق ينبغي جعلهم كالنفس في أن يحب لهم ما يحب لها ، و يكره لهم ما يكره لها كما جعل بيوتهم كبيته .
مقصود از لفظ « بيوتكم » در آيه
شرح فارسى :
شارح ( ره ) مىفرماين :
مقصود از [ بيوتكم ] در آيه شريفه مكانى است كه آكل مالك آن است چه آنكه اين لفظ يعنى اضافه [ بيوت ] به ضمير [ كم ] حقيقت در اين معنا مىباشد .
سؤال
تناول شخصى از منزل خودش امر واضح و روشنى است و اباحه آن نياز به گفتن ندارد پس چه وجهى داشت كه حقتعالى آن را نيز در آيه ايراد فرمود ؟
جواب
ممكن است در تعبير به آن اين نكته نهفته باشد كه علاوه بر مباح بودن اكل و شرب براى مالك بيت اشخاص و افراديكه در آيه ذكر شدهاند از اين حيث با وى مساوى هستند و شايسته است كه اقارب و نزديكان مذكور و نيز دوست را انسان همچون نفس خويش قرار داده و آنچه را كه براى خود محبوب و پسنديده مىدارند براى آنها نيز دوست داشه و هر چه را كه جهت خويش مكروه و ناپسند مىانگارد جهت آنها نيز زشت و ناخرسند بداند چنانچه زيبنده است بيوت ايشان را همچون بيت و خانه خود قرار بدهد .