على مورده ، و لا إلى تناول غير المأكول ، إلا أن يدل عليه الأكل بمفهوم الموافقة كالشرب من مائه ، و الوضوء به ، أو يدل عليه بالالتزام كالكون بها حالته .
شرح فارسى :
مرحوم شارح مىفرماين :
شخصى كه در بيوت مذكورين داخل مىشود لازم است در مقام تصرّف و استفاده از مال در خانه صرفا اكتفاء به [ اكل ] نمايد ، لذا جايز نيست با خودش بيرون برده يا به ديگرى چيزى بخوراند چنانچه افساد و اتلاف نيز جايز نيست چه آنكه شهادت ميدهد كه صاحب مال به اين امور راضى نمىباشد .
قابل توجه آنكه حكمى كه ذكر گرديد تنها در بيوت افراد مذكور ثابت بوده و به غير آن تعدّى نمىكند از اينرو از غير بيوت ايشان همچون باغ و دكّان نمىتوان استفاده كرد چه آنكه حكم مزبور بر خلاف اصل بوده و در اين قبيل احكام لازم است تنها بر موردش اكتفاء نمود .
و نيز از غير مأكولات نمىتوان استفاده كرد اگر چه از بيوت ايشان باشد مگر آنكه از مفهوم موافق اكل بتوان آن را بدست آورد نظير شرب از آب خانه يا وضوء گرفتن با آن چه آنكه وقتى صاحب بيت بأكل مأكولات راضى باشد شرب آب يا وضوء ساختن با آن نيز در مرتبه مساوى با آن يا بلكه اضعف بوده لاجرم نسبت به آن نيز رضايتش حاصل است .
و نيز امورى كه لازم با اكل و شرب بوده جايز و مشروع مىباشد نظير نشستن در خانه در حال اكل و شرب .
قوله : فلا يجوز الحمل : يعنى با خود بيرون بردن .
قوله : بشهادة الحال : يعنى حال صاحب بيت شهادت ميدهد
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 353
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣٥٣