در [ حكمه ] به حيوان عود مىكند .
قوله : بان يكون قد قطع بعضه منه : ضمائر مجرورى در [ بعضه ] و [ منه ] به حيوان راجعند .
قوله : و رؤيته مذبوحا او منحورا : ضمير مجرورى در [ رؤيته ] به حيوان عود مىكند .
قوله : لجواز تخلّف بعض الشّروط : يعنى بعض شروط الحلّيّة
قوله : لكنّه مضروب بالحديد : ضمير در [ لكنه ] به حيوان عود مىكند .
قوله : لجواز كونه استعصى : ضمير در [ كونه ] به حيوان راجعست
قوله : فذكى كيف اتفق : ضمير نائب فاعلى در [ ذكّى ] به حيوان راجعست .
قوله : حيث يجوز فى حقه ذلك : يعنى حيث يحتمل فى حقّه ذلك ، ضمير در [ حقّه ] به حيوان راجع بوده و مشاراليه [ ذلك ] استعصاء و تذكيه كيف اتّفق مىباشد .
قوله : فالشرط : يعنى شرط جواز اعتماد به استبراء حيوان به نحوى كه ذكر شد همانطورى كه مشهور به آن اعتماد كردهاند و عدم اعتماد به آن چنانچه ديگران چنين معتقدند .
متن :
العاشرة لا يجوز استعمال شعر الخنزير كغيره من أجزائه مطلقا و إن حلت من الميتة غيره و مثله الكلب فإن اضطر إلى استعمال
شعر الخنزير استعمل ما لا دسم فيه ، و غسل يده بعد
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 344
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣٤٤