بودنش شك نموديم براى آزمايش و احراز اين معنا كه آيا تذكيه شده يا ميته مىباشد آن را در آتش مىاندازيم پس اگر در وقت طرح در آن جمع شد مذكّى بوده و در غير اين صورت يعنى در آتش باز شد و اجزاء و عناصرش از هم جدا شدند يا به حالت اوّليه باقى مانده و تغييرى ننمود معلوم مىشود كه ميته است .
و مستند اين حكم روايت شعيب از مولانا الصّادق عليه السّلم است .
در اين حديث راوى راجع به مردى كه در شهرى داخل شده ، پس به گوشتى برخورد مىكند كه نمىداند تذكيه شده يا ميته است از امام عليه السّلام مىپرسد كه تكليف وى چيست ؟
امام عليه السلام مىفرماين :
گوشت را در آتش بياندازد پس اگر منقبض و جمع گرديد پس آن مذكّى مىباشد و اگر باز شد پس ميته است .
مرحوم مصنف در كتاب دروس بمضمون اين حديث عمل فرموده ولى علامه و محقّق ( رهما ) در يكى از دو قولش آن را رد نموده و فرمودهاند :
حكم اين روايت با اصل و قاعده مخالفت دارد چه آنكه اصل در مثل اين گوشت حاكم به عدم تذكيه است پس علامت مذكور يعنى انداختن در آتش و منقبض شدن گوشت در آن اگر بخواهد دليل بر تذكيه باشد با اصل مزبور مخالفت داشته لاجرم مردود است .
مضافا به اينكه سند حديث مشتمل بر ضعف مىباشد .
شارح ( ره ) مىفرماين :
اقوى از نظر ما اين است كه گوشت مورد صحبت مطلقا حرامست چه در آتش منبسط شده و چه منقبض گشته و چه به حالت اوّليّه باقى بماند .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 337
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣٣٧