و لو قيل بتحريمه كان حسنا ، للعموم و لا فرق في طهارة المتخلف في اللحم بين كون رأس الذبيحة منخفضا عن جسدها ، و عدمه ، للعموم خصوصا بعد استثناء ما يتخلف في باطنها في غير اللحم .
شرح فارسى :
مرحوم شارح مىفرماين :
مصنف ( ره ) بقيد [ المتخلّف فى اللحم ] از خونى كه مذبوح در وقت تردد نفس آن را به باطنش جذب مىكند احتراز فرموده چه آنكه اين خون حرام و نجس است .
و امّا خونى كه در كبد و قلب باقى مىماند از نظر طهارت و نجاست مسلّما پاك مىباشد و امّا آيا همچون خون متخلّف در گوشت حلال بوده يا حرام مىباشد بايد بگوئيم : محتمل است كه حلال باشد ولى در عين حال اگر بتحريم آن قائل شويم اين رأى نيكو و پسنديده است چه آنكه عموم آيه مذكور مقتضى آن مىباشد .
تبصره
لازم بتذكّر است كه در طهارت خون متخلّف در گوشت فرقى نيست بين اينكه سر حيوان در وقت ذبح از جسدش پائينتر قرار گرفته يا چنين نباشد زيرا عموم دليل كه خون غير مسفوح يعنى متخلّف در بدنرا حلال و طاهر قرار داده اقتضايش چنين مىباشد مخصوصا اگر خونى را كه در باطن بدن و در غير گوشت باقى مانده باشد از آن استثناء كرده و قائل به حرمتش شويم چه آنكه در صورت استثناء اين خون از حلّيت و اختصاص دادن حلّيت را به خون متخلّف در گوشت فرقى بين صورت انخفاض رأس از جسد يا عدم آن نبوده و فارقى كه ابداع احتمال فرق نمايد وجود
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 325
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣٢٥