و در روايتى آمده كه تا چهار فرسخ جايز است از تربت استفاده گردد و در روايت ديگر تا هشت فرسخ وارد شده .
البته هرچه از نزديكتر قبر مطهر بردارند افضل و بهتر است .
لازم بتذكّر است : اگر تربت مطهّر در مذبله بيافتد بايد آن را مسدود نمود و اصطلاحا از آن به تربت محترمه ياد مىكنند و اين حكم در آن زمانى استكه تربت را از نفس قبر شريف يا اطراف و نواحى آن برداشته و پس از اخذ آن را روى قبر بگذارند و آنگاه برداشته باشند يا از ابتداء آن را با خواندن دعا برداشته باشند و در غير اين دو صورت حكم مذكور يعنى لزوم مسدود كردن مذبله در فرض افتادن تربت در آن مترتب نمىگردد .
قابل ذكر است اگر تربتى يافت شد كه نسبتش را به قبر مطهّر حضرت ابا عبد اللّه الحسين عليه السّلام مىدهند ولى ما علم به آن نداريم حكم آن است كه بايد برايش احترام قائل شد چه آنكه لازم است آن را بر تربت معهود و معروف حمل نمود .
قوله : و لا يشترط فى جواز تناولها اخذها بالدعا : ضمير در [ تناولها ] و [ اخذها ] به تربت مطهّر راجعست .
قوله : و تناولها به : ضمير در [ تناولها ] به تربت مطهر و در [ به ] به دعاء راجع است .
قوله : و اطلاق النصوص : و از جمله اين نصوص حديثى كه از مولانا الكاظم عليه السلام نقل شد مىباشد .
قوله : و ان كان افضل : ضمير در [ كان ] به تناول تربت با دعاء راجع است .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 317
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣١٧