مقصود اين است كه جهت دفع امراضى كه نزد اطبّاء مقرّر و ثابت است مىتوان گل ارمنى را تناول نمود البته بايد به مقدارى كه حاجت مقتضى است و هر مقدارى كه طبيب تجويز مىكند استفاده كرده و بيش از آن را مصرف ننمود زيرا قول اهل خبره از طب مفيد ظن بوده در نتيجه بواسطه عملى ساختن دستور ايشان ضرر مظنون رفع مىگردد و در اين زمينه روايت حسنهاى نيز وارد شده است .
تبصره
ارمنى عبارت است از گل معروف و مشهورى كه از شهر ارمنيّه مىآورند ، رنگ اين گل به زردى مايل مىباشد .
براى مصرف آن را شكسته و مىسايند و چون بسيار ترد و پوك مىباشد به سهولت نرم مىگردد ، خاصيّت آن اين است كه طبع و خون را از سركشى و طغيان نگاه داشته و خوردن و ماليدن آن جهت دانههاى آبله و رفع مرض طاعون نافع بوده و جهت شفاء از مرض و با اگر آن را با سركه مرطوب نموده و استنشاق نمايند اثر عظيم دارد و نيز منافع ديگرى كه در كتب طبى مسطور و مذكور است .
قوله : نفعه منها : ضمير در [ نفعه ] به طين ارمنى و در [ منها ] به امراض عود مىكند .
قوله : مقتصرا منه على ما تدعو الحاجة اليه : ضمير در [ منه ] به طين ارمنى راجع است چنانچه ضمير در [ اليه ] نيز به آن عود مىكند .
قوله : بحسب قولهم : يعنى قول اطبّاء .
قوله : لما فيه من رفع الضّر المظنون : ضمير در [ فيه ] بطين ارمنى راجعست .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 319
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣١٩