بوده و كلمه [ النجسة ] در عبارت متن صفت براى [ عذرات ] و [ ابوال ] هردو مىباشد .
سپس مىفرماين :
شبهه و ترديدى در حرمت ايندو در صورتى كه نجس باشند وجود ندارد همانطورى كه حكم مطلق نجس چنين مىباشد ولى مفهوم عبارت متن اين است كه عذره و بولى كه طاهر مىباشند حرام نيست ، همچون عذره و بول حيوانى كه مأكول اللّحم است .
مرحوم مصنف در كتاب دروس حلال بودن مأكول اللّحم را از اين جنيد و ظاهر كلام ابن ادريس نقل فرموده و سپس تحريم را تقويت كرده است و دليل آن را استخباث يعنى خبيث بودن آن قرار داده .
ولى اقوى از نظر ما اين است كه آنچه حاجت مقضتى مصرف آن مىباشد حلال است مشروط به اينكه براى آن يعنى بول مورد مصرف نفعى فرض گردد .
پس از آن مىفرماين :
بسا اينطور گفته شده كه حلال بودن بول شتر براى استشفاء اجماعى است و قبلا نقل شد كه مرحوم مصنف فرمودند فرث و غايط از حيوان مأكول اللّحم حرام است و از ابن جنيد حكايت شد كه وى آن را همچون مذكورات ديگر مكروه مىداند .
سپس مىفرماين :
و ممكن است قيد [ النجسة ] صفت براى [ ابوال ] به تنهائى بوده و [ عذره ] را حمل كنيم بر آنچه معناى لغوى و عرفى آنست يعنى عذره انسان و بدين ترتيب اشكال از عذره دفع مىگردد ولى كلام و اشكال در بول
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 311
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣١١