ولى اشكالى هست و آن اينكه در حيوانات صغير مشكل است تمام امور پانزدهگانه حرام باشد چه آنكه چون تشخيص و تمييز آنها بسيار دشوار است لاجرم از تحريم آنها لازم مىآيد كه تمام بدن يا اكثر حيوان حرام باشد از اينرو بهتر اين است كه بگوئيم :
حكم بتحريم تمام امور ياد شده صرفا اختصاص به چهارپايان و امثال آنها از حيوانات وحشى دارد نه مانند گنجشك يا اشباه آن .
قوله : لسهولة خطبها : كلمه [ خطب ] بفتح خاء و سكون طاء به معناى امر مىباشد و ضمير مضافاليه در آن بكراهت راجعست .
قوله : و هذا مختار العلّامه ( ره ) : مشاراليه [ هذا ] حمل روايات بر كراهت جميع مىباشد .
قوله : و احترز بقوله : ضمير فاعلى در [ احترز ] و ضمير مجرورى در [ بقوله ] به مرحوم مصنف راجعست .
قوله : فلا يحرم منه شئ : ضمير در [ منه ] به كل واحد من السّمك و الجراد راجع است .
قوله : للاصل : يعنى اصالة الاباحة .
قوله : و شمل ذلك كبير الحيوان الخ : مشاراليه [ ذلك ] ذبيحه مىباشد .
قوله : مع عدم تمييزه : ضمير مجرورى در [ تمييزه ] به جميع ما ذكر راجع است .
قوله : لاستلزامه تحريم جميعه : ضمير در [ استلزامه ] به تحريم و در [ جميعه ] به صغير عود مىكند .
قوله : و الاجود اختصاص الحكم : مقصود از [ حكم ] حكم بتحريم است .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 297
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٩٧