منه شيء من المذكورات : للأصل و شمل ذلك كبير الحيوان المذبوح كالجزور ، و صغيره كالعصفور و يشكل الحكم بتحريم جميع ما ذكر مع عدم تمييزه ،
لاستلزامهتحريم جميعه ، أو أكثره ، للاشتباه . و الأجود . اختصاص الحكم بالنعم ، و نحوهامن الحيوان الوحشي ، دون العصفور ، و ما أشبهه .
شرح فارسى :
مرحوم شارح مىفرماين :
ممكن است به روايات مذكور استدلال بر كراهت بتوان نمود چه آنكه كراهت امرش سهل و آسان است مگر آنكه اينطور ادّعاء شود كه تمام امور پانزدهگانه از خبائث بوده لاجرم بايد جميع آنها حرام باشد .
و مختار مرحوم علامه در كتاب مختلف الشيعه نيز همين استكه اخبار را بر كراهت حمل فرمودهاند و مرحوم ابن جنيد اسكافى بطور مطلق حكم به كراهت برخى از اين مذكورات نموده و بر تحريم هيچكدام تصريح نكرده است و وجه آن همان است كه ما ذكر نموديم يعنى حكم بتحريم محتاج به دليل بوده و اصل مقتضى عدم آن مىباشد .
تنبيه
مرحوم مصنف در متن فرمودند :
[ تحرم من الذّبيحه ] ذكر كلمه [ ذبيحه ] احتراز است از مثل ماهى و ملخ چه آنكه در ايندو حيوان هيچيك از امور پانزدهگانه حرام نيست و دليل اصل يعنى اصالة الاباحه مىباشد .
لازم بتذكر است در حرمت امور ياد شده فرقى نيست بين اينكه حيوان مذبوح كبير بوده همچون شتر يا صغير باشد نظير گنجشك .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 296
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٩٦