بين نر و ماده آنها نيز تفاوتى نمىباشد .
سپس مىفرماين :
و مقصود از حرمت نسل آن ، نسلى است كه پس از موطؤ بودن حادث مىشود .
و مدرك اين حكم فرموده امام صادق عليه الصّلوة و السّلام است كه فرمودهاند :
از امير مؤمنان على عليه السّلام راجع به چهارپا و بهيمهاى كه با آن وطى شده بود سئوال كردند ؟
حضرت فرمودند : گوشت و شيرش حرام مىباشد .
مرحوم علامه حلّى اينحكم را به چهارپايان اختصاص داده و دليلش اين است كه :
اين حكم بر خلاف اصل بوده لاجرم لازم است بر مورد يقين اكتفاء گرديده شود .
اما اينكه بر خلاف اصل است جهتش آن است كه مجرّد وطى انسان با حيوان هيچ ارتباطى با تحريم گوشت يا شير موطؤ ندارد و قاعدتا بايد بگوئيم قاعل تنها مرتكب معصيت شده نه آنكه بر فعلش اثر وضعى نيز مترتّب گشته و به تحريم گوشت و شير موطؤ قائل شويم از اينرو حكم ياد شده بر خلاف قاعده و اصل است و چون در مورد بهائم و چهارپايان ثبوتش قطعى و مورد اجماع است لاجرم الزاما به آن در اين مورد ملتزم مىشويم ولى در غير آن چون چنين اجماعى وجود ندارد منكر آن مىشويم .
و سپس در ذيل [ و يجب ذبحه و احراقه بالنّار ] مىفرماين :
اين حكم در صورتى است كه مقصود از حيوان ظهر آن نباشد يعنى
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 255
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٥٥