قوله : و روى انّه اذا شرب الخ : ضمير در [ انّه ] به حيوان محلّل راجع است .
مؤلف گويد :
مقصود از روايت مشاراليها حديثى است كه مرحوم صاحب وسائل آن را در ج ( 16 ) ص ( 354 ) به اين شرح نقل فرموده است :
محمّد بن يعقوب ، از عدّهاى اصحاب ، از احمد بن محمّد قال :
كتبت اليه جعلنى اللّه فداك من كلّ سوء : امرأة ارضعت عناقا حتّى فطمت و كبرت و ضربها الفحل ثمّ وضعت ، فيجوز ان يؤكل لحمها و لبنها ؟
فكتب : فعل مكروه و لا بأس به .
متن :
و يستحب استبراؤه على تقدير كراهته بسبعة أيام إما بعلف إن كان يأكله ، أو بشرب لبن طاهر .
شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
مستحب است حيوان حلال گوشتى را كه از شير خوك خورده بمدّت هفت روز استبراء كنند .
شارح ( ره ) مىفرماين :
اين حكم در جائيست كه تناول از گوشت حيوان شارب مكروه باشد يعنى بواسطه شرب لبن در آن اشتداد حاصل نشده باشد .
سپس در ذيل [ بسبعة أيّام ] مىفرماين :
اگر حيوان مزبور علفخوار است در اين مدّت هفت روز به آن علف طاهر داده و در صورتى كه شير مىخورد ، شير پاك به آن بياشامانند .
قوله : ان كان يأكله : ضمير در [ كان ] به حيوان محلّل كه شير
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 253
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٥٣