شارح ( ره ) مىفرماين :
مقصود از حصول اشتداد اين است كه قوّت حيوان زياد شده و استخوانهايش محكم گشته و در بدنش بواسطه شرب لبن گوشت برويد كه در اين صورت طبق فرموده مصنف ( ره ) گوشت آن و گوشت نسلش جملگى حرام مىگردد و در اين حكم فرقى نيست بين اينكه شارب لبن نر بوده يا ماده باشد و در صورت عدم اشتداد تناول گوشتش مكروه است .
سپس مىفرماين :
حكمى كه ذكر شد مشهور بين علماء بوده و در عين حال مخالفى برايش سراغ نداريم و مدرك آن اخبار بسيارى است كه از ضعف سند خالى نمىباشند .
لازم بتذكّر است كه حكم مذكور تنها در جائى است كه حيوان از شير خوك تغذيه بكند و در غير خوك اين حكم جارى نيست زيرا اصل مقتضى عدم الحاق غير خوك به آن بوده اگر چه غير خوك در حكم شرعى با آن متّحد باشد همچون سگ .
سپس مىفرماين :
و محتمل است در سگ نيز همچون خوك حكم كرده و آن را به خوك ملحق نمائيم .
و در روايت است اگر حيوانى از شير آدمى تغذيه كرده و در آن اشتداد حاصل شد گوشتش مكروه مىباشد .
قوله : بان زات قوّته و قوى عظمه و نبت لحمه : ضمائر مجرور تمام به حيوان محلّل راجعند .
قوله : بسببه : يعنى بسبب شرب لبن .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 251
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٥١