اين مسئله و فرع فقهى از مسائلى است كه فقهاء بر آن تنبيه نفرمودهاند .
قوله : و المعتبر من التّسمية هنا : مشاراليه [ هنا ] مبحث صيد با سگ شكارى مىباشد .
قوله : لانّه المفهوم منه :
ضمير در [ لانّه ] به اقتران بالتّعظيم و در [ منه ] به ذكر راجع است .
حاصل آنكه :
وقتى گفته مىشود در مقام تسميه بايد ذكر خداوند متعال برده شود نفس اين عبارت خود دلالت دارد بر اينكه حضرتش به بزرگى بايد ياد گردد از اينرو همراه لفظ [ اللّه ] لازم است كه كلمه اى كه مشتمل بر تعظيم حضرتش باشد آورده باشد .
قوله : اقربهما الاجزاء : ضمير در [ اقربهما ] به قولان راجعست .
قوله : مع احتماله : يعنى احتمال اجزاء ذكر اللّه مجرّدا .
قوله : و به قطع الفاضل : ضمير در [ به ] به اجزاء عود كرده و مقصود از [ فاضل ] مرحوم علامه مىباشد .
قوله : و فى اشتراط وقوعه : ضمير در [ وقوعه ] به ذكر اللّه راجع است .
قوله : من صدق الذكر : دليل است بر عدم اشتراط عربيّت .
قوله : و تصريح القرآن الخ : دليل است بر اشتراط عربيّت .
قوله : و عليه يتفرّع الخ : ضمير در [ عليه ] به كون المراد من اللّه راجع است .
قوله : باسمائه المختصّة به : ضمير در [ باسمائه ] و [ به ] به اللّه تعالى راجع است .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 22
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٢