مؤلف گويد :
اين كيسه همان چينهدان معروف مىباشد .
سپس شارح ( ره ) مىفرماين :
و لفظ [ صيصيّه ] به كسر حرف اول و سوم با تخفيف ياء دوّم ، و آن شاخكى است كه در پاى حيوان قسمت پشت در مىآيد .
اين كلمه در اصل عبارت است از [ شوكة الحائك ] يعنى سيخك بافنده كه با آن تار و پود را منظّم مىنمايد و سپس به سيخكى كه در پشت پاى پرندهگان همچون خروس در مىآيد اطلاق گرديده .
قوله : بمنزلة المصارين لغيرها : كلمه [ مصارين ] يعنى روده و ضمير در [ بغيرها ] به طير راجعست و تأنيث ضمير به اعتبار اين است كه طير در معنا جمع مىباشد چه آنكه مقصود از آن طيور است .
قوله : و هى الشّوكة الّتى فى رجله : كلمه [ شوكه ] سيخك را گويند
قوله : و اصلها شوكة الحائك : ضمير در [ اصلها ] بشوكة راجع است و مقصود از [ اصل ] معناى آن در لغت مىباشد و كلمه [ الحائك ] بافنده را گويند .
قوله : يسوّى بها السّداة و اللحمة : كلمه [ يسوّى ] يعنى منظّم مىنمايد و [ السّداة ] يعنى تار و [ اللحمة ] به معناى پود مىباشد .
مؤلف گويد :
پارچه يا قالى وقتى بافته مىشود نخهائى كه به صورت عمودى قرار داده شده اصطلاحا [ تار ] و نخهائى كه به صورت افقى كشيدهاند [ پود ] خوانده مىشود .
متن :
و الظاهر أن العلامات متلازمة ، فيكتفى بظهور أحدها .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 214
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢١٤