اين امر نيز دلالت دارد كه براى پرندهگانى كه نصّ و دليلى وارد نشده فلذا حلّيت و حرمتشان غير معلوم است داشتن چينهدان و سنگدان علامت بوده و از وجود آنها مىتوان حكم به حلّيتشان نمود .
قوله : ان العلامات متلازمة : مقصود از [ علامات ] علامات و نشانههاى حلّيت و حرمت در پرندهگان مىباشد .
قوله : فيكتفى بظهور احدها : ضمير در [ احدها ] به علامات راجع است .
قوله : و فى صحيحة عبد اللّه بن سنان الخ : روايت مذكور را مرحوم صاحب وسائل در ج ( 16 ) ص ( 350 ) به اين شرح نقل فرموده :
محمّد بن الحسن ، از حسين بن سعيد ، از حمّاد ، از عبد اللّه بن مغيره ، از عبد اللّه بن سنان قال :
سئل ابى عن ابا عبد اللّه عليه السّلام و انا اسمع :
ما تقول فى الحبارى ؟
قال : ان كانت له قانصة فكلّه .
و سئله عن طير الماء ؟
فقال : مثل ذلك الحديث .
قوله : ما تقول فى الحبارى : [ حبارى ] بضم حاء و الف مقصوره و آن حيوانى است از مرغان كه در فارسى به آن هوبره و شوات گويند .
قوله : و فى رواية زرارة عن ابيجعفر عليه السّلام : اينروايت را مرحوم صاحب وسائل در ج ( 16 ) ص ( 346 ) به اين شرح نقل فرموده :
محمّد بن يعقوب ، از علىّ بن ابراهيم ، از پدرش ، از ابن ابى عمير از علىّ بن رئاب ، از زرارة انّه سئل ابا جعفر عليه السّلام عمّا يؤكل من الطير ؟
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 217
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢١٧