دلخواه او است نتواند آتش روشن كند بسا موجب ضرر بر وى باشد و از آن طرف اگر وى مجاز باشد حتّى با ظنّ ضرر به همسايه بتواند بيش از حاجتش آب در ملكش انداخته و آتش در آن روشن كند لازم ميآيد فعل وى مضرّ به حال همسايه باشد از اينرو حديث نفى ضرر دافع آن مىباشد .
قوله : او احج نارا : افروختن و روشن كردن آتش را گويند .
قوله : فسرى الى الغير فأفسد : ضمير در [ سرى ] و [ افسد ] به كلّ من الماء و النّار راجعست .
قوله : اذا لم يزد فى الماء و النّار : ضمير فاعلى در [ لم يزد ] به فاعل راجعست .
قوله : عاصفة : يعنى وزان .
قوله : بحيث علم او ظنّ التّعدّى : ضمير فاعلى در [ علم ] و [ ظنّ ] به فاعل راجعست .
قوله : و لهم الانتفاع بها كيف شاؤا : ضمائر جمع به النّاس راجع مىباشند .
قوله : نعم لو زادت عن قدر حاجته : ضمير در [ زادت ] به كلّ واحدة من النّار و الماء راجع بوده و ضمير مجرورى در [ حاجته ] بفاعل عود مىكند .
قوله : و لو بالظّن : يعنى و لو اضرار بالغير ظنّى باشد .
قوله : لانّه مناط امثال ذلك : ضمير در [ لانّه ] به ظن راجع بوده و مقصود از [ امثال ذلك ] امورى است كه باب علم در آن منسدّ مىباشد .
قوله : جمعا بين حقّين : مقصود حقّ مالك و همسايه مىباشد .
قوله : و دفعا للاضرار المنفىّ : اشاره است بحديث لا ضرر .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 61
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٦١