صورتى است كه ظرفى را غصب كرده و آن را زير باران گذاشته و با نيّت تملّك آبهاى باران را در آن جمع نمايد چه آنكه قطعا در اينفرض مالك آب بوده اگر چه غاصب ظرف نيز مىباشد .
قوله : من احتقن شيئا : كلمه [ احتقان ] يعنى حفظ و نگهدارى نمودن .
قوله : و مثله ما لو اجرى ماء الغيث : ضمير در [ مثله ] باحتقان راجع است .
قوله : ما لو اجرى ماء الغيث فى ساقية : كلمه [ ساقية ] يعنى نهر كوچك كه در آن آب جارى مىكنند .
قوله : و نحوها : يعنى و نحو ساقيه مثل لوله آب يا راه آبهائى كه سابقا مىساختند .
قوله : سواء احرزها فيه ام لا : ضمير مؤنث در [ احرزها ] به ماء الغيث راجع بوده و ضمير در [ فيه ] به [ مكان ] عود مىنمايد .
قوله : حتّى لو احرزها فى ملك الغير : ضمير مفعولى در [ احرزها ] به ماء الغيث عود مىكند .
قوله : و انكان غاصبا : ضمير در [ كان ] به احرازكننده آب در ملك غير راجع است .
قوله : للمحرز فيه : مقصود حوضى استكه به غير تعلّق دارد .
قوله : لا اذا اجراها ابتداء : حاصل كلام آنكه در اين جا دو صورت متصوّر و ممكن مىباشد .
الف : آب باران را ابتداء در نهرى كه مال خودش بوده وارد كرده و سپس از آنجا به حوضى كه مال غير است داخل نمايد كه در اينجا شخص
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 479
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٤٧٩