متن :
و كذا يملك الماء من احتقن شيئا من مياه الغيث ، أو السيل لتحقق الإحراز مع نية التملك كإجراء النهر و مثله ما لو أجرى ماء الغيث في ساقية ، و نحوها إلى مكان بنية التملك ، سواء أحرزها فيه أم لا حتى لو أحرزها في ملك الغير
و إن كان غاصبا للمحرز فيه ، إلا إذا أجراها ابتداء في ملك الغير فإنه لا يفيد ملكا مع احتماله ، كما لو أحرزها في الآنية المغصوبة بنية التملك .
شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
و همچنين كسى كه مقدارى از آب باران يا سيل را در جائى جمع و نگهدارى كند مالك آن مىشود .
شارح ( ره ) مىفرماين :
زيرا احراز بر آن صادق بوده لاجرم اگر اين امر با نيّت تملّك صورت گرفته باشد ملكيّت قطعا حاصل مىشود همانطورى كه حكم در اجراء نهر چنين بود .
و مثل احتقان و احراز است اگر شخص آب باران را در جوى و امثال آن جارى كرده و آن را بمكانى كه مثلا ملك او است وارد نمايد كه در اين صورت نيز اگر با نيّت تملّك صورت بگيرد مجرى مالك آن مىشود اعمّ از اينكه آب جارى شده در جوى را نگهداشته يا جلو آن را باز گذاشته تا به حالت روان بگذرد حتى اگر آن را در ملك غير جمع و احراز نمود باز مالك آب بوده اگر چه غاصب آن مكان يعنى حوض غير مثلا مىباشد .
ولى اگر از ابتداء آب باران را در ملك غير وارد كرد در اين فرض نمىتوان او را مالك آب قرار داد ولى محتمل است بگوئيم در اين فرض نيز همچون صورت پيش مالك مىباشد چه آنكه حكم اين فرض مانند حكم
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 478
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٤٧٨