معلوم و معروف بوده تا معاملهكنندهگان به سراغشان آيند لذا اگر سقوط حق موجب ضرر به ايشان باشد نمىتوان به آن حكم كرد بلكه حق همچنان باقيست مگر آنكه زمان مفارقت طول بكشد چه آنكه در اين صورت ضرر مستند به خود او مىباشد و بطلان حق ناشى از فعل وى بوده بدون اينكه ديگرى در آن كوچكترين دخالتى داشته باشد .
قوله : فاذا فارق المكان : ضمير فاعلى در [ فارق ] بجالس راجع است .
قوله : الذى جلس فيه للبيع و غيره : ضمير در [ فيه ] به مكان و در [ غيره ] به بيع راجع است .
قوله : بطل حقه : يعنى حقّ جالس .
قوله : مطلقا : يعنى اگر چه رحلش باقى باشد چنانچه مرحوم شارح در چند كلمه بعد خود آن را اينطور تفسير فرمودهاند .
قوله : لانّه كان متعلّقا بكونه فيه : ضمير در [ لانّه ] و [ كان ] به حق راجع بوده و ضمير در [ بكونه ] به جالس و در [ فيه ] به مكان راجعست .
قوله : و قد زال : يعنى و قد فارق ، ضمير فاعلى بجالس عود مىكند .
قوله : و ان كان رحله باقيا : كلمه [ ان ] وصليّه بوده و ضمير در [ رحله ] به جالس راجع است و اين جمله تفسير است براى [ مطلقا ] .
قوله : لاختصاص ذلك بالمسجد : مشاراليه [ ذلك ] دلالت رحل بر بقاء حق مىباشد .
قوله : بقاء حقه مع بقاء رحله : ضمائر مجرورى به جالس راجع مىباشند .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 464
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٤٦٤