حكم طرق و فائده آنها
شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
و از جمله مشتركات جادّهها مىباشند و فائده آنها در اصل عبود كردن است و مردم جملگى در آن مساوى هستند و از غير اين منفعت از منافع ديگر كه موجب تفويت مرور و عبور عابرين گردد ممنوع هستند .
شارح ( ره ) در ذيل [ و النّاس فيها شرع ] مىفرماين :
تساوى مردم نسبت به منفعتى است كه در آن مأذون ميباشند يعنى همان استطراق و عبور .
سپس در ذيل [ ممّا يفوت به منفعة المارّة ] مىفرماين :
اينطور نيست كه مردم از مطلق منافعى كه غير عبور است ممنوع باشند بلكه همانطورى كه مرحوم مصنف فرمودهاند از آن منافعى كه صرفا مانع از عبور ديگران است بنابراين استفادهاى كه باعث مزاحمت مردم و مانع از عبور و مرورشان نباشد اشكالى ندارد .
قوله : و منها الطّرق : ضمير در [ منها ] بمشتركات راجعست .
قوله : و فايدتها : يعنى و فايده طرق .
قوله : الاستطراق : يعنى عبور و مرور .
قوله : و النّاس فيها شرع : ضمير در [ فيها ] به [ فايده طرق ] راجع بوده و كلمه [ شرع ] بفتح شين و زاء به معناى مساوى بودن .
قوله : المأذون فيها : ضمير در [ فيها ] به منفعت عود مىكند .
قوله : و يمنع من الانتفاع بها : ضمير در [ بها ] به طرق راجع است .