و مرحوم علامه در تذكره فرمودهاند :
اگر ساكن براى مدّت كوتاهى آن هم با داشتن عذر از مدرسه يا رباط خارج شود حقّش محفوظ بوده و يدگرى نمىتواند در جاى وى قرار گيرد .
و برخى ديگر از فقهاء در محفوظ بودن حقّ ساكن فرمودهاند :
شرط استكه هم رحل از وى باقى مانده و هم مدّت خروجش طولانى نباشد .
و مرحوم مصنف در كتاب دروس ذيل همين مسئله وجوه و احتمالاتى را بشرح ذيل نقل فرمودهاند :
الف : آنكه حقّش بمجرّد خروج باطل شده همانطوريكه حكم مسجد همين مىباشد .
ب : آنكه حقّش مطلقا باقى است چه خروجش طولانى بوده يا كم باشد رجل باقى گذارده يا نگذارد زيرا ساكن پس از سكونت در اطاق همچون مالك محسوب مىشود ، پس همانطورى كه خروج مالك از ملكش سبب بطلان ملك وى نيست ، ساكن نيز همينطور مىباشد .
ج : اگر مدّت خروجش كوتاه باشد حقّش باقى است و در فرضى كه به طول بكشد باطل مىگردد زيرا بدين وسيله از ضرر وارد شدن بمستحقين جلوگيرى مىگردد .
د : اگر خروجش براى امر ضرورى و كار لازمى باشد حقّش باقى بوده اگر چه مدّت بيرون ماندن و خروجش طولانى باشد و در غير اين فرض حقّ او باطل مىگردد .
ه : در صورتى كه رحل يا خادمش در مكان باقى باشند حقّش محفوظ و باقى است .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 455
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٤٥٥