مقصود مسكن و مكانى است كه شخص در آن اقامت نموده است و پس از آن مىافزايند :
ولى اگر اطاق مزبور ظرفيّتش براى بيش از يكنفر بود ساكن چنين حقّى نداشته و نمىتواند از ورود و سكونت افراد زائد منع و جلوگيرى نمايد تا وقتى كه نصاب شرط شده كامل شود و پس از آن حق دارد نسبت به زائد از آن جلوگيرى كند .
قوله : الذى اقام به : ضمير در [ اقام ] به ساكن و در [ به ] به مسكن راجع بوده و كلمه [ باء جارّه ] به معناى [ فى ] مىباشد .
قوله : فلو اعدّ لما فوقه : كلمه [ اعدّ ] به صيغه مجهول بوده و ضمير نائب فاعلى به مسكن عود كرده و ضمير مجرورى در [ ما فوقه ] به واحد برمىگردد .
قوله : لم يكن له منع الزّايد عنه : ضمير در [ له ] به ساكن راجع است و ضمير در [ عنه ] به واحد عود مىكند .
قوله : الى ان يزيد عن النّصاب المشروط : كلمه [ الى ان يزيد ] متعلّق است به [ لم يكن ] و ضمير فاعلى در [ ان يزيد ] به الزائد راجع مىباشد و مقصود از [ نصاب مشروط ] اين است كه مثلا واقف شرط كرده كه در هر اطاق چهار نفر ساكن باشند يا اساسا اطاق چهار نفره است .
متن :
و لو فارق ساكن المدرسة و الرباط لغير عذر بطل حقه
سواء بقي رحله أم لا ، و سواء طالت مدة المفارقة أم قصرت لصدقها و خلو المكان الموجب لاستحقاق غيره إشغاله و مفهومه : أنه لو فارق لعذر لم يسقط حقه مطلقا و يشكل مع طول المدة .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 452
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٤٥٢