ديگر از احكام مسجد آن است كه :
اگر دو نفر بمكانى از مسجد توجّه كرده و به آنجا فرود آمدند بطورى كه بين ايشان نتوان جمع نمود حكم آن استكه بينشان بايد قرعه كشيد .
شارح ( ره ) مىفرماين :
مقصود اين است كه دو نفر با هم دفعتا بيك مكان از مسجد فرود آمدند به نحوى كه بين هردو نتوان جمع كرد حكم آن استكه براى تقديم هريك بر ديگرى بايد قرعه كشيد و وجه آن اين است كه :
حقّ اولويّت منحصرا در ايندو بوده و چون بينشان نميتوان جمع كرد لاجرم حقّ مزبور بيكى از آن دو تعلّق دارد چه آنكه منع هردو را از آن باطل و غير مشروع است و از طرفى قرعه براى هر امر مشكل و مشتبهى جعل و قرار داده شده از اينرو تنها طريقى كه براى اعطاء حقّ به صاحبش وجود دارد همين قرعه مىباشد .
سپس مىفرماين :
و احتمال دارد كه بقرعه نتوان متمسّك شد زيرا از قرعه در موردى استفاده مىشود كه شيئ در واقع و نفس الامر معلوم بوده ولى از نظر ما مجهول باشد ولى در مورد بحث اين گونه نيست يعنى حق هم در ظاهر مجهول بوده و هم در واقع .
ولى اين احتمال درست نيست زيرا قبلا گفتيم كه حكم بقرعه منحصر در مورد مزبور نيست و عموم خبرى كه قرعه را معتبر نموده اين احتمال را دفع مىنمايد لذا رجوع بقرعه در اينجا متعيّن و وجيه مىباشد .
قوله : و لم يمكن الجمع بينهما : يعنى بين اثنان .
قوله : لانحصار الاولوية فيهما : يعنى فى الاثنين .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 445
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٤٤٥